Intanxible, replicable, volátil e facilmente manipulable ou alterable, parcial e heteroxénea son algunhas das características das probas dixitais, que son aquelas nas que está inserido algún elemento electrónico, informático ou dixital. “Actualmente é imposible comprender o proceso penal sen esta proba dixital, xa que se impón a máxima lóxica segundo a que, se a vida se desenvolve nun mundo tecnolóxico, a proba do que ocorre tamén haberá que buscala nesa contorna”, explica a catedrática de Dereito Procesual da UVigo e investigadora principal do proxecto La prueba penal ante la nueva realidad tecnológica en un contexto europeo, Esther Pillado González.
Logo de séculos circunscritas exclusivamente ao mundo analóxico, as probas nos procesos penais incorporáronse á era tecnolóxica e dixital, na que as TIC tamén teñen unha clara incidencia no ámbito da criminalidade e da xustiza penal, ben, como medio para desenvolver as propias conductas criminais (cíberdelincuencia ou cíbercriminalidade), ben, como medio para obter evidencias e probas dos delitos clásicos cometidos no mundo offline. “Segundo o Informe sobre cibercriminalidade en España de 2022, cometéronse preto de 375.000 feitos constitutivos de delitos informáticos, o que supón un 22,7% máis con respecto ao ano anterior. Na mesma liña, na Memoria de la Fiscalía General del Estado de 2023 ponse de relevo que un dos efectos perversos que se están a derivar da evolución tecnolóxica é o aproveitamento das TIC con finalidades criminais, circunstancia que está a xerar un claro desprazamento da actividade delituosa á contorna virtual”, detalla Pillado.
